Oma Halyna's geiten en het communistische vijfjaarsplan

In het oude gedeelte van de stad, waar Karaiemen, katholieken, orthodoxe christenen en lutheranen vredig hun bestaan naast elkaar hielden al een aantal eeuwen, verdronk in de groene weelderigheid het oude huis van oma Halyna. Vele kerken, historische gebouwen, kronkelende klinkerstraatjes deden denken aan grijs verleden,  de lelijke dozen van nieuwbouw hebben het nog niet kunnen bereiken, blijkbaar heeft zelfs de communistische partij dit stukje geschiedenis willen besparen. Dankzij deze feit kon het huis van oma Halyna, net als alle andere, bouwvallige maar geliefde oude huizen, blijven staan en niemand durfde ze wegdenken. Oma Halyna werd geboren in dit stulpje, overleefde de oorlog, werd verloofd en bijna getrouwd, maar van een eigen gezin kwam het niet. Eerst praatte men wat over haar kieskeurigheid en starre karakter – met dergelijke temperament is het toch ondenkbaar voor een vrouw om een man vast te kunnen houden! – maar naarmate de jaren verstreken werd oma Halyna’s eenzaamheid gewoon een feit van het leven. De vrouw had het er zelf ook nooit over, ze zorgde voor haar huis, ouders, moestuin en dieren en leek vrede te hebben met de gang van zaken.  Vooral de geiten waren haar dierbaar – net zo koppig, vastberaden en eigenwijs als zij. Als je op de vroege zomerochtend langs de rivier liep,  die dwars door de stad stroomde, kon je haar rode hoofddoek van ver af zien –  ze stond recht als een kaars, kijkend in de verte, en de geiten, als nieuwsgierige sneeuwwitte aanbidders om haar heen, grazend van het sappige gras. Je zou denken dat dit beeld onveranderbaar was… toch kwam er een dag dat oma Halyna’s geiten niet meer welkom waren aan de rivier.

De dag kwam als donder aan heldere hemel, oftewel, zo was het voor oma Halyna. Op een zonnige ochtend ging ze zoals altijd vergezeld door haar geiten naar de rivier en merkte vrij snel dat er iets aan de hand was. De lawaai van de mensen en grote machines die bezig waren om een begin te maken aan de nieuwbouw kon niemand ontgaan. Zo stonden ze daar: stomverbaasde oma Halyna, omringd door  haar geiten, die even onthutst waren door het heftige geluid en de reactie van hun bazin.

Natuurlijk lag het niet in de karakter van de oma om bij de pakken te blijven zitten. Volgende ochtend nog zat ze in de wachtkamer van de ambtenaar in de stadsadministratie,  woede spatte in vonken uit haar ogen. Het gesprek ging dan ook niet zonder een paar pittige woorden: oma Halyna deed iets wat ze eerder ondenkbaar achtte, ze zei tegen de man achter het bureau dat ze bereid was om bij haar neef, een hoge piet in de communistische partij, zich te gaan beklagen. Natuurlijk moest het nieuwbouwproject doorgaan – het communistische vijfjaarsplan wijkt niet voor de belangen van oude vrouwen. Maar misschien heeft de naam van oma Halyna’s neef indruk gemaakt, of de ambtenaar werd geraakt door het gesprek. Oma Halyna kreeg een brief  van de stadskantoor waarin haar toestemming gegeven werd om het groen van het eiland op het rivier te mogen gebruiken voor haar geiten en recreatie. Of dit nu een resultaat was van kortzichtigheid van de ambtenaren, of dit gedaan werd om de oude vrouw een lesje te leren (krijg de geiten nu naar het eiland!), of misschien van beide een beetje.  Toch hebben ze de verkeerde gekozen om mee te spotten.

Nog geen week later heeft oma Halyna een vlotje geregeld – heel eenvoudig aan elkaar verbonden boomstammen met een dikke lange stok om enige sturing te kunnen geven, gelukkig was de water heel ondiep. Even oefenen en oma Halyna kon zo het stuk naar het eiland oversteken. Het vertrouwen van de dieren in hun bazin heeft ervoor gezorgd dat alle geiten zonder teveel twijfel ook op het vlot durfden, zonder teveel gedoe en protest. En zo ging het voort: elke ochtend maakte de dieren samen met oma Halyna het reis naar de eiland en elke avond een reis terug. De oude generatie leerde de nieuwe dat het een prima, zeker geitwaardige, bezigheid was. Oma Halyna kon sindsdien van de kant van de rivier met haar prachtige rode hoofddoek met rozen gespot worden op het eiland, genietend van de ochtendzon, omringd door haar witte geiten.

 

Oladky met appel van oma Halyna

Dikke, zachte pannekoekjes met stukjes appel. Op te dienen met honing en een glas koude melk (van een geit of een koe)

170 ml warme melk
1 theelepel droge gist
1 eetlepel suiker (gewone of vanillesuiker)
snufje zout
1 ei
1 eetlepel roomboter, gesmolten
snufje kaneel
200 g bloem
een kleine handappel
zonnebloemolie om in te bakken

De gist, suiker en zout in de warme melk oplossen. Een ei, snufje kaneel en de gesmolten roomboter erdoorheen klutsen tot er een egale massa ontstaat.  Alle bloem in een keer toevoegen en met een lepel goed door elkaar heen roeren. Het beslag zal redelijk dik zijn.

De appel schillen, klokhuis verwijderen en in kleine blokjes snijden. Door het beslag heen roeren zodat de stukjes appel evenredig verdeeld worden. Het beslag afdekken met een schone doek en in een warme plek 45 minuten laten rijzen of totdat het verdubbeld is.

Zonder het gerezen beslag te roeren, met een in water gedoopte eetlepel oladky scheppen, ongeveer zoals het gaat voor het maken van oliebollen.  Op een zacht vuur in een dun laagje zonnebloemolie de pannenkoekjes aan beide kanten goudbruin aanbakken. Eerste kant onder de deksel (zo worden ze extra dik en luchtig) en daarna keren en zonder de deksel aanbakken aan de andere kant.

Het lekkerst smaken ze warm, maar koud zijn ze ook een prima traktatie.

 

 

 

 

 

 

 

 

   
 

 

   
 

 

 

 

Recepten
Contact
Receptenontwikkeling